Geschreven door Miranda Moolenaar

Zoals ik in het vorige stukje over ons werk al heb uitgelegd zijn we druk bezig met het geven van trainingen aan de SSIT en het afleggen van schoolbezoeken. Vooral tijdens deze schoolbezoeken kunnen we samen met de SSIT veel bereiken. DE SSIT geeft daar naar aanleiding van de training een demonstratie aan de leerkrachten.

Natuurlijk is dit in verhouding tot de hoeveelheid schoolgaande kinderen in Kwara State nog steeds veel minder dan we zouden willen en willen we graag zoveel mogelijk kinderen een betere onderwijstoekomst geven, maar na 5 maanden Kwara State hebben wij onze doelstellingen drastisch bijgesteld. We bekijken nu per bezoek en training wie we willen en kunnen bereiken en richten daar onze aandacht op. Hierdoor zien we ook de vooruitgangen een stuk beter en duidelijker!

Vooral het trainen en opleiden van de SSIT geeft steeds meer voldoening, nu we er langer zijn zien we een aantal collega’s met sprongen vooruitgaan tijdens hun demonstraties in de scholen.

Vooral de supportgesprekken die we met ze hebben tijdens en na de schoolbezoeken zijn erg interessant en leuk!! Veel SSIT''s zijn erg blij met onze input en vragen ook regelmatig naar onze mening of feedback!! Superfijn om op die manier gewaardeerd te worden in je werk!! Elke dag wordt er wel een keer door iemand “Dank je wel voor al je harde werk en goede inbreng” gezegd!! Daar kunnen we in Nederland nog wel iets van leren denk ik!!!!

In dit artikel wil ik proberen zoveel mogelijk foto’s te plaatsen van onze trainingen en bezoeken aan scholen met daarbij een korte uitleg over onze inbreng in het geheel. De rest van de foto’s zal op de fotopagina staan.

De trainingscyclus die we op dit moment verzorgen bestaat uit 4 verschillende onderwerpen. Elke maand behandelen we 1 onderwerp. Wij trainen in week 1 de SSIT, in week 2 gaan alle SSIT's naar hun provincie en trainen zij de schoolbegeleiders. In week 3 en 4 gaan de schoolbegeleiders naar de scholen (elke schoolbegeleider heeft de verantwoording over 5 scholen) en ondersteunen en trainen daar de leerkrachten.

De eerste twee onderwerpen zijn:

      1.   Het gebruik van leermiddelen en het maken van deze leermiddelen met kosteloos materiaal.

2.   Classroom management (werken in groepjes, duo's en individueel).

De onderwerpen die in april en juni nog volgen zijn toetsen van leerdoelen en relatie tussen leerkracht en leerling.

Hier zie je ons in actie tijdens het trainen van de SSIT in het kantoor in Ilorin.

           

Hier zie je een aantal foto’s waar de SSIT een demonstratie geeft in de klas.

       

Dit zijn een aantal foto’s van kinderen aan het werk in de klassen.

          

         

 

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Na 5 maanden begint het erop te lijken dat we een nieuwe baan hebben en vooral de rol die wij op ons kunnen nemen is steeds duidelijker. De afgelopen periode hebben we de kans gekregen om verschillende trainingen, gegeven door de SSIT, te bezoeken en observaties te doen op scholen en zo een wezenlijke verbetering kunnen aanbrengen in de scholen.

Vooral het bezoeken van de scholen heeft een grote impact op de leerkrachten. Het kunnen spreken met de leerkrachten en ze suggesties en tips geven om hun leerkrachtvaardigheden te verbeteren is een van de meest waardevolle dingen tot nu toe. We zijn erg blij met onze werkplek bij ESSPIN aangezien zij meer mogelijkheid hebben op financieel gebied om ons naar scholen te laten gaan. Dit is op het moment voor SUBEB helaas niet mogelijk waardoor de verbetering van het onderwijs nu bijna stil ligt. De trainingen die gegeven worden zijn gefinancierd door ESSPIN. Wat een leuke bijkomstigheid is, is dat we hierdoor ook de staat steeds beter leren kennen, we gaan naar de verschillende LGEA's en zien daar ook de verschillen die er zijn tussen de verschillende gebieden. Een van de meest zorgwekkende dingen die ik heb gezien is het plaatsen van de leerkrachten in een gebied waar ze de taal niet van spreken. In Nigeria worden bijna 300 verschillende talen gesproken. Leerkrachten worden hier door de staat in een school geplaatst. Helaas spreken de kinderen in groep 3 t/m 5 nog niet voldoende Engels om er ook les in te kunnen krijgen. Veel leerkrachten die geplaatst worden in de rural gebieden spreken die lokale taal niet waardoor er weinig tot geen begrijpelijke gesprekken zijn tussen die leerlingen en de leerkracht. Je kunt je wel voorstellen hoeveel van de lesstof er bij deze kinderen blijft hangen.......... Hier ligt dus ook zeker nog een uitdaging tot verbetering.

Tijdens de trainingen en schoolbezoeken konden wij eindelijk doen waar we voor zijn gekomen; leerkrachten bewust maken van hun gedrag en dat helpen verbeteren waardoor de kinderen in de scholen beter onderwijs en dus een betere toekomst kunnen krijgen. Door kleine tips te geven aan de leerkrachten zoals:

  • Als je die kinderen eens bij elkaar zet, kunnen ze beter samenwerken
  • Misschien kun je de voorbereidingen doen voordat de les begint, zodat de kinderen niet hoeven te wachten
  • Dit materiaal is ook geschikt om de kleuren te leren
  • Laat de jonge kinderen eens bouwen met de blokken in plaats van ze alleen te tellen
  • Deze tekeningen van de kinderen kun je ook ophangen aan de muur, waardoor hun zelfvertrouwen enorm zal groeien.

Tijdens de trainingen was het erg leuk om de mensen van de SSIT te helpen met voorbereiden van de trainingen en suggesties te geven over de manier waarop ze dat het beste kunnen doen. Een hele leuke bijkomstigheid was dat de suggesties die we doen ook daadwerkelijk terugkomen in de trainingen die gegeven worden. 

De komende periode gaan we samen met een paar SSITs werken aan een "school enrichement program" voor de verschillende staten waar ESSPIN in werkt. We zullen dan meer gaan werken aan de algemene leerkrachtvaardigheden en het verbeteren van de schoolomgeving. De laatste 2 jaar hebben de leerkrachten veel training ontvangen op inhoud. Ze zijn getraind in het geven van lees- en rekenonderwijs. Helaas zijn de basisvaardigheden een beetje achtergebleven en om de lessen goed te kunnen uitvoeren en er zeker van te zijn dat de kinderen vooruitgang boeken in hun ontwikkeling is er nu training op andere vlakken nodig. Voor ons een superinteressante kans natuurlijk omdat dit precies is waar wij in Nederland zoveel mee bezig zijn geweest. Stefan zal gaan werken een de relatie tussen de leerlingen en de leerkracht en Miranda zal zich bezig houden met de rijke leeromgeving in de klas. 
We zullen hiervoor trainingen gaan schrijven, trainingen geven en ook ondersteuning in de scholen gaan geven. Erg interessant om dit in alle staten te kunnen gaan doen.

De toekomst ziet er voor ons op werkgebied dus ook steeds interessanter uit. Hopelijk kunnen we jullie snel wat foto's laten zien van het werk dat we doen.

 
Geschreven door Stefan de Gruiter

Toen wij in Nederland vertelden dat we voor 2 jaar naar Nigeria zouden gaan, vroegen veel mensen aan ons of dat niet gevaarlijk was. “Nigeria, daar zit toch die Boko Haram?”, was een veel gehoorde vraag. Ons antwoord was vaak: “Boko Haram zit in het noorden van Nigeria en de afstand tussen onze woonplaats en het noorden is ongeveer de afstand van Dordrecht naar Barcelona, dus dat zal wel mee vallen. En daarnaast…. Als het gevaarlijk is, zal VSO ons daar toch niet heen sturen?”

Je kan je dus voorstellen dat we enigszins verrast waren toen de vraag vanuit VSO kwam: “Willen jullie een paar dagen naar Kano, in het noorden? Om daar 2 dagen training te geven aan National Volunteers?”.  “Uhhh, ja dat willen we best wel doen, maar is dat niet gevaarlijk?”.  In de safety briefing die we wekelijks via de mail binnen krijgen van zowel VSO als ESSPIN, wordt het toch echt afgeraden om daar heen te reizen en alleen hoogst noodzakelijke reizen naar Kano mogen worden ondernomen na persoonlijke goedkeuring van de Country Director. “Ik heb al contact gehad met ESSPIN en die zijn accoord”, was het antwoord “en daarnaast, ik ga mee en ik ben de Acting Country Director, dus de toestemming zit wel goed”. Oké, als het allemaal wel mee schijnt te vallen, dan willen we daar best heen, lijkt ons ook wel interessant om daar heen te gaan en teacher training te doen, daar zijn we tenslotte voor gekomen. “Goed zo, jullie komen die week ervoor toch naar Abuja, dus dan kunnen jullie in die week de training voorbereiden. Voor vervoer naar Kano zorgen wij en ook het verblijf is geregeld”.

Inderdaad, de week  ervoor zouden we toch al naar Laffia en Abuja komen (voor een weekendje weg met VSO’ers en deel 2 van de In Country Training), dus we konden er nog wel een weekje aan vast plakken. Na 3 dagen In Country Training op het VSO kantoor hadden we 2 dagen om de trainingen te bespreken en voor te bereiden en dan zouden we in het weekend naar Kano vliegen. Zo gezegd, zo gedaan….

Bij aankomst in Kano werden we opgewacht door de driver van onze partner aldaar en werden we naar het hotel gereden. Kano zag er goed uit, redelijk schoon, niet te druk en veel fietsers op de weg. Iets wat dus anders was als Abuja. Aangekomen in het hotel waren we best verrast door de luxe waarmee wij als VSO’ers verwend werden: grote schone hotelkamer met aparte badkamer met douche, bad en stromend, warm water. Op de kamer zelf een grote TV met schotelaansluiting, draadloos internet en  een airco(ook niet verkeerd als het 35 graden is).  Voor ons hoeft die luxe allemaal eigenlijk niet (bed, klamboe en douche was ook goed geweest, zie verslag Laffia), maar in verband met de veiligheid was dit toch wel de beste optie. Het was dan ook niet de bedoeling dat we het terrein van het hotel af zouden gaan en ook tijdens de trainingdagen zouden we niet het terrein van de school af gaan, jammer. Kano is een erg oude stad en schijnt erg mooi en interessant te zijn, maar het was dus wel duidelijk dat we er weinig van zouden gaan zien.

Over Kano en het verblijf daar kan ik erg kort zijn: heen vliegen, naar het hotel, volgende dag naar de training, training geven, terug naar het hotel, hangen en eten in het hotel, slapen en de volgende dag het zelfde rijtje weer opnieuw. Na 3 nachten terug vliegen en dat was Kano.

Baby hafida

Gelukkig is er over de trainingen wel meer te schrijven. Tijdens de 2 dagen training hadden we een verdeling gemaakt tussen een deel teacher training, wat Miranda en ik zouden doen, en een deel project management, wat Sheila een VSO uit Schotland zou doen. Het gedeelte teacher training hadden wij weer onder verdeeld in 4 delen, ieder 2.

Ik zou de eerste sessie van de 2 dagen doen, met als onderwerp: Child Centerd Learning. In Nederland zou dat betekenen dat we het zouden hebben over hoe aan te sluiten bij de individuele leerdoelen van leerlingen, hoe verschillende leerstijlen te herkennen en toe te passen en hoe te werken in verschillende werkvormen zodat alle leerlingen op hun eigen tempo, niveau en werkwijze een optimaal leerrendement kunnen behalen. In Nigeria betekent Child Centerd Learning voorlopig nog wat ander, het betekent vooral dat het onderwijs om de leerlingen draait en niet om de leerkracht die voor de klas zijn kennis staat te showen en heel de dag tegen het bord en de klas staat te praten. Tijdens deze sessie hebben we dus gekeken naar wat Child Centerd Learning precies is en wat dat dan in gaat houden voor verschillende onderdelen binnen de organisatie van je onderwijs. Verschillende onderdelen waren bijvoorbeeld: de manier van communiceren met de leerlingen, teaching skills, klassenmanagement,  gedrag van de leerkracht en gedrag van de leerlingen. Aan het eind van de sessie hebben we gekeken naar waar de deelnemers op dit moment al aan kunnen werken en naar wat er in een lange termijn planning zou moeten komen. Het blijkt dat er op dit moment al heel veel aan te passen is in de manier van lesgeven….

 begeleiden tijdens een opdracht

De 2e sessie van de teacher training was in handen van Miranda en zij zou het hebben over communicatie tussen, in dit geval, de leerkracht en de leerling (wat heel toevallig ook een van de uitkomsten van de Child Centerd Learning sessie was). Tijdens de sessie heeft Miranda uitgelegd dat communiceren niet alleen een boodschap zenden is, maar dat die boodschap ook ontvangen moet worden en dat je deze boodschap dan ook op verschillende manieren kan zenden om de kans op ontvangen zo groot mogelijk te maken. Klinkt voor ons redelijk logisch, maar ja, als je uit een onderwijs systeem komt waarin al die jaren alleen maar tegen je is gepraat en is geschreeuwd, zonder navraag of je het ook begrijpt, dan is dit toch wel een stukje nieuwe informatie. Vooral het stukje waarin Miranda vertelde dat veel leerlingen het prettiger vinden als een leerkracht vriendelijk en respectvol met ze communiceert en dat de leerlingen dan waarschijnlijk ook meer leren werd als zeer waardevol ontvangen. Ook bij dit punt bleek dat dit weer iets was wat op dit moment al aan te passen is in de manier van lesgeven….

Ook de 3e sessie was in handen van Miranda en ook bij deze sessie waren de deelnemers erg gemotiveerd om een leerpunt te halen waarmee ze direct aan de slag konden gaan. Nu ging deze sessie over lesplannen maken, dus dat zou ook geen groot probleem moeten zijn. De deelnemers hadden al een keertje een korte training gehad over het indelen van een les, introductie, kern en afsluiting, dus er was al sprake van enige voorkennis. Tijdens de training heeft Miranda een formulier besproken waarop de leerkrachten hun lessen kunnen voorbereiden, onderverdeeld in introductie, kernactiviteit en afsluiting. Naast het omschrijven van de activiteit was er ook ruimte om de benodigde teacher skills (hé, zat ook in sessie 1…) te omschrijven. De opdracht tijdens de sessie was om in groepen een les te ontwerpen met behulp van het aangeleverde formulier. Miranda zou de onderwerpen aandragen en de deelnemers zouden de les ontwerpen en daarna presenteren aan de groep. Het was erg leuk om te zien dat iedereen zo enthousiast bezig was en ze echt hun best deden om zo creatief mogelijk te zijn binnen de gegeven mogelijkheden.  Na het geven van de presentatie mochten de deelnemers elkaar feedback geven in de vorm van “two stars and one wish” (2 goede dingen en een verbeterpunt). Laten we maar zeggen dat de sterren dankbaar in ontvangst werden genomen, maar dat de wish niet altijd even goed werd ontvangen. Nigerianen zijn niet echt kanjers in zelfreflectie en daarbij houden ze ook nogal van een discussie links of rechts, je kan je voorstellen dat het aan het eind wel een stukje drukker werd.

 workshop communicatie

De vierde sessie mocht ik weer op me nemen en was aan het eind van de 2 dagen training. Het doel van de sessie was om de deelnemers iets mee te geven, of ze iets te laten maken, waar ze direct in hun klas mee aan de slag konden gaan, een wekelijkse ontwikkelingskalender (elke dag een leerpuntje)…… Tijdens de eerste 3 sessies hadden de deelnemers de opdracht gekregen om aan het eind van de sessie één punt op te schrijven waarin zij wilden verbeteren en waaraan zij direct, wanneer ze terug in hun eigen klas kwamen, aan konden werken. Iedereen had dus al 3 leerpunten opgeschreven. Nu heeft een week 5 werkdagen en hadden we dus al 3 dagen gevuld, bleven er nog 2 dagen over. De deelnemers kregen de opdracht om in groepen nog 2 gezamenlijke leerpunten te bedenken en deze op het bord te hangen. Nadat alle leerpunten op het bord hingen kreeg iedereen 3 stemmen in de vorm van gekleurde post- its (bedankt Ysbrán…), de 2 winnende punten werden door iedereen over genomen om de laatste 2 dagen te vullen. Deze aandachtspunten zullen dan weer het onderwerp worden voor een volgende sessie wanneer we terug komen naar Kano.

Al met al waren het twee geweldige dagen met enthousiaste deelnemers, betrokken organisatie en schoolleiders en vooral heel veel vriendelijke, leuke mensen. Dat de organisatie en de schoolleiders van de National Volunteers zo betrokken waren deed ons veel goed, daaruit blijkt dat ze in Kano serieus bezig zijn met het ontwikkelen van het onderwijs. We hopen hier snel weer een keertje terug te komen.

groepsfoto

 

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Inmiddels zijn we een week of 6 op weg en begint de inhoud van ons werk steeds wat duidelijker te worden. We houden ons op dit moment voornamelijk bezig met het ondersteunen van de SSIT. Dit is het State School Improvement Team in Kwara State. Nadat in 2009 een test was afgenomen onder alle leerkrachten in de staat bleek dat bijna 85% van de leerkrachten in Kwara State niet het niveau beheerst van wat ze aan een 11 jarige leerling willen aanbieden. Hieruit is het SSIT ontstaan met als opdracht bij te dragen aan de verbetering van het onderwijs in Kwara State door enerzijds het ontwikkelen van les plannen op reken en lees gebied als houvast voor de leerkrachten en anderzijds het geven van trainingen om zo de leerkracht vaardigheden te verbeteren. Dit wordt gedaan door middel van het geven van workshops en trainingen. 

Kwara State bestaat uit 16 LGA's (provincies) waarin 1465 openbare scholen zijn. Elk SSIT lid is verantwoordelijk voor 1 LGA, grote LGA's worden door 2 SSIT leden begeleid. Aangezien elke LGA ongeveer 80 scholen heeft is het onmogelijk voor een SSIT lid om deze allemaal te begeleiden. Hiervoor zijn SSO (school support officers) aangesteld. Zij begeleiden elk 5 scholen. De SSIT leden trainen en begeleiden dus deze SSO mensen zodat zij daadwerkelijk op hun scholen kunnen begeleiden naar beter onderwijs. De SSIT leden bezoeken ook scholen, alleen niet allemaal. Ze gaan meestal op bezoek bij elke SSO, dat zijn dus 20 scholen per jaar. Het is dus een groot web aan mensen die allemaal proberen het onderwijs in Kwara State te verbeteren. 

Helaas zit de voorgang van het onderwijs in Kwara State in zeer moeilijk vaarwater op het moment. Er zijn vooral op politiek gebied veel hobbels die moeilijk te nemen zijn. Het voornaamste probleem is het niet vrijgeven van het geld door de SUBEB. Deze instantie is in elke staat belast met het openbare primaire onderwijs. Elke staat heeft hiervoor echter zijn eigen manier van werken en zoals gezegd, dit is voornamelijk politiek afhankelijk. 2 jaar geleden zat er een sterkte voorzitter bij SUBEB die ervoor heeft gezorgd dat er aandacht kwam voor de uitdagingen binnen het onderwijs. Helaas is hij (omdat hij zo goed werk deed) overgeplaatst naar een ander functie. De nieuwe management laag van SUBEB in Kwara State heeft echt geen kaas gegeten van onderwijs en weet dus helemaal niet waar ze zich mee bezig zouden moeten houden. Vanaf januari 2012 is er geen geld vrijgegeven voor het begeleiden van de scholen waardoor de SSIT leden niet op training / workshops etc geweest zijn. Ze hebben dus ook geen scholen kunnen bezoeken om te zien hoe het er nu voor staat.

Onze rol ligt op dit moment bij het begeleiden van het schrijven van de les plannen door de SSIT leden. Dit is voornamelijk op inhoud en op computer vaardigheden (de meeste schrijven het liefst alles op en willen niks uittypen op de computer). Daarnaast proberen we wat structuur aan te brengen in de organisatie van de SSIT. Zo zijn er meerdere vergaderingen in de week waarvan soms wel en soms geen notulen worden gemaakt. Verder hebben ze mappen vol documenten waarvan niemand weet wat het nu eigenlijk is en waar ze het kunnen terugvinden. Daar ligt dus een uitdaging.

Naast ons werk met de SSIT werken we ook nog met ESSPIN aan de verbetering van het contact tussen ESSPIN en SUBEB. Voornamelijk het enthousiasmeren van deze mensen is een uitdaging. Graag willen we als ESSPIN zorgen dat ze bij SUBEB gaan inzien hoe belangrijk het is om geld vrij te geven voor de verbetering van het onderwijs in Kwara State. Dit ligt echter heel gevoelig en wij treden hierbij dan ook niet op de voorgrond. In dit stadium wachten wij rustig af wat er gaat gebeuren en wat er van ons wordt verwacht. Het is voor ons echter ook van groot belang dat er geld vrij komt om de trainingen en schoolbezoeken te kunnen doen, daar ligt namelijk ons specialisme, niet bij kantoor werk........ Gelukkig is onze baas Emma van ESSPIN erg meegaand en ze geeft ons dan ook alle ruimte om scholen te bezoeken en op onze manier aan support in de scholen te werken!!

Al met al dus heel wat anders dan wat we gewend waren in onze klassen in Nederland. Toch is het interessant om te zien hoe het er hier allemaal aan toegaat, en ik weet zeker dat we een balans gaan vinden tussen het bezoeken van scholen en dus bezig zijn met het lesgeven en het uitzetten van het beleid wat zal zorgen voor duurzame ontwikkeling van het Nigeriaanse onderwijs.

 
Geschreven door Stefan de Gruiter

Het zou natuurlijk erg mooi zijn als we nu al zouden kunnen vertellen wat we allemaal gaan doen als we worden uitgezonden in September, maar de waarheid is..... Dat kunnen we nog niet. Op het moment is het zo dat we door de sollicitatieprocedures van VSO zijn en dat ze nu vanuit VSO gaan kijken wat er allemaal mogelijk is voor ons. Tijdens, voor of na alle trainingen die we voor de uitzending krijgen, zullen we een aanbieding krijgen die het meest overeen komt met ons profiel.

In het kort komt het hier op neer: We gaan voor onderwijs, en dan het liefste speciaal onderwijs (aangezien dat dat onze achtergrond, specialisme en lievelingsonderwijs is).

Speciaal onderwijs kan nog wel een lastige klus worden omdat ze in veel ontwikkelingsgebieden nog maar net bezig zijn om het onderwijs te organiseren en ze er dus helemaal nog niet mee bezig zijn dat er ook zoiets is als "speciaal" onderwijs. In veel aanvragen vanuit de ontwikkelingslanden wordt er gevraagd naar teacher trainers en mensen die een bepaald aspect van het onderwijs regiobreed (of bepaald aantal scholen breed) op kan zetten, bijvoorbeeld opzetten kleuteronderwijs, lees- en schrijf onderwijs. Hier zien we ook een grote uitdaging in en dit is iets waar we ook erg graag aan willen mee werken.

Om in het kort duidelijk te maken wat we gaan doen wanneer we uitgezonden worden: Als we het weten, ben je de eerste die het hoort!

Tot het zover is.... We zijn bezig met de voorbereidingen en dan.... zijn we Foetsie!