Geschreven door Miranda Moolenaar

Nu we een half jaar in Nigeria wonen komen er steeds meer rariteiten van onze nieuwe landgenoten naar boven! In de eerste paar maanden viel dat allemaal wat minder op, of we vonden het een te grote schok en wisten nog niet wat we ervan moesten vinden. Maar nu wordt het eigenlijk alleen maar grappiger!!

Waarschijnlijk zal deze lijst de komende maanden steeds worden aangevuld!!

Rariteit 1: Oversteken over een 8 baans snelweg

Op de snelweg van Abuja naar het vliegveld is Julius Berger bezig aan een prachtige achtbaans snelweg (4 heen en 4 terug). De snelweg is gescheiden door een enorme goot en een betonnen afscheiding van 80-90 cm hoog.

Hier is het geen zeldzaamheid dat mensen oversteken, sterker nog, er staan hele rijen mensen naast elkaar te wachten tot ze de oversteek wagen. Vrouwen met kinderen, jongens met hun kruiwagens met koopwaar alles en iedereen wacht zijn kans af.

En ja….als je een taxi nodig hebt dan houdt je die aan midden op de snelweg waardoor alle andere weggebruikers vol in de remmen moeten om een botsing te voorkomen.

Rariteit 2: Well done

De eerste paar maanden werd er om de paar minuten “well done” tegen ons gezegd.

“Well done” voor:

ü  Over straat lopen

ü  Achter je bureau werken

ü  Een glas water gaan halen

ü  Je was ophalen bij de wasmachine

ü  Je veter strikken

ü  Een kopie maken

ü  De deur open doen

ü  In je tuin werken

ü  Of gewoon…..er zijn (waar dan ook)

Het meest rare is nog dat we onszelf erop betrappen het over te nemen en tegen andere mensen hetzelfde te zeggen……Oh oh oh, raken we dan echt ingeburgerd?

Rariteit 3: Sorry-o

Nigerianen zeggen bij van alles en nog wat sorry-o, ook als het iets is waar zij helemaal niets aan kunnen doen en wat bijvoorbeeld je eigen schuld is.

Sorry-o zeg je dus tegen iemand die:

ü  Zich ergens aan stoot

ü  Iets laat vallen

ü  Struikelt over een steentje

ü  Moet hoesten

ü  Zich niet lekker voelt

ü  Het warm heeft

Rariteit 4: Oyibo, white man, chinees…….

Uhhh ja, wij zijn dus niet bruin en dat is echt een uitzondering. Overal waar we komen en gaan worden we nageroepen voor Oyibo. Soms ook voor white man en heel zelden zelfs voor Chinees…… geen idee hoe zij zich een chinees voorstellen maar goed.

Sommige mensen gebruiken het woord Oyibo alleen als begroeting en bedoelen er niets vervelends mee. Het is zelfs een vorm van waardering. Ook de kinderen in de scholen zijn elke keer weer zeer onder de indruk van de Oyibo’s.

Rariteit 5: Altijd mobiel bereikbaar

Hoe arm een Nigeriaan ook is, hoe ver van de bewoonde wereld ze ook afwonen en hoe weinig bereik je ook hebt, een mobiele telefoon heb je als Nigeriaan altijd. En het liefst 2 of 3. Opladen is ook regelmatig een probleem omdat de stroom het vaak niet doet. Maar ja, dan heb je wel 2 of 3 telefoons tot je beschikking.

Rariteit 6: Bidden, bidden en bidden

Nigerianen zijn zeer gelovig. Ze bidden voor iedere gebeurtenis . zo wordt een meeting geopend en afgesloten met een gebed, het liefst een Christen en een Moslin persoon. Dit is iets waar we al wel een beetje aan gewend zijn.

Daarnaast wordt er gebeden als:

·         Je vertrekt met de taxi of bus voor een langere afstand dan 30 min.

·         Je vertrekt of aankomt met het vliegtuig (dit meestal persoonlijk)

·         Als er iets mis dreigt te gaan tijdens de reis (en dan vooral heel hard)

·         Als je een nieuwe auto hebt gekocht (net zoiets als een boot dopen maar dan anders)

·         Bij een “naming” ceremonie, huwelijk of begrafenis

 

More to come……….More to come……….More to come………More to come………More to come………..

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Nu alles wat duidelijker begint te worden over hoe het Nigeriaanse leven nu eigenlijk werkt binnen ook de leuke dingen steeds meer naar de voorgrond te komen en vallen ze ook op!! 

Om te beginnen hadden we de verjaardag van rachel, onze huisgenoot. Aangezien we al een eend als huisdier hebben wilde we haar graag verrassen met een kip als extra huisdier. 

Katherine, een collega van ESSPIN heeft zelf kippen, dus hadden we haar gevraagd of zij ons daarbij kon helpen. als extra informatie hadden we toegevoegd dat we in de avond een bbq wilde geven om de verjaardag te vieren......Helaas was dat iets teveel informatie. Op de ochtend van Rachels verjaardag 
kwam Katherine inderdaad met een kip. Helaas kon hij geen vriendje meer zijn voor Mister Duck, hij was koud, kaalgeplukt en onthoofd. Dood dus. 

Ze had de informatie over de BBQ iets te letterlijk opgevat. Stefan heeft zich op het ontleden van de kip gestort, hem gekruid, de bbq aangestoken, meerdere keren gedraaid en het moet gezegd worden... Hij was heerlijk!!!!!

           

 

 

 

 

Dan de rat........ Na een schorpioen in de slaapkamer (die heeft Stefan heldhaftig verwijderd) hoorden we al verschillende malen geknars en gekras in de nacht, achteraf blijkt dus van een rat. Paul had al het genoegen hem te ontmoeten en helaas was ik ook de gelukkige!! Gelukkig wordt er erg goed voor ons gezorgd door de mensen van ESSPIN en als het goed is komt er snel iemand om "het te regelen"wat dat ook mag zijn.......

Elke woensdag en zondag gaan we naar Kwara Hotel om daar in hun 25m bad baantjes te trekken. Heerlijk om even te ontspannen en zo je gedachten even los te laten. Op zondag wordt er gretig gebruik gemaakt door de Nigerianen van het ondiepe gedeelte van het zwembad. Veel Nigerianen kunnen namelijk niet of nauwelijks zwemmen. Wel zijn er elke keer wat ouders die met hun schattige kinderen naar het zwembad komen. De kinderen worden vervolgens in het kleine badje gedropt en zitten dan bang een half uur op het trappetje. Soms zegt iemand dat ze moeten bewegen, maar ja, dat is wel eng natuurlijk. Afgelopen zondag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en contact gezocht met de twee kinderen die daar waren. We hebben ze uitgenodigd in het grote bad en ze een beetje op weg geholpen. Dit werd zowel door de ouders als de kinderen met veel positiviteit en enthousiasme beloond. We zijn meerde keren op de foto gegaan met die meiden, wat natuurlijk erg leuk en grappig is. We zijn nu van plan verder uit te zoeken wat de mogelijkheden zijn voor bv het geven van wekelijkse zwemlessen aan een groepje kinderen. Lijkt mij natuurlijk geweldig!!!

Dan ons laatste avontuur; ons bezoek aan Kaiama LGA. Kwara State bestaat uit 16 LGA's, een soort provincies. Elke LGA heeft meerdere scholen die allemaal begeleid worden door leden van onze SSIT. ESSPIN heeft naast een afdeling voor onderwijskwaliteit ook een afdeling over infrastuctuur. Zij zorgen voor de schoolgebouwen, teachershouses, toiletten en water voorzieningen bij de scholen. ESSPIN heeft op dit moment 10 Challenge Schools, waarvoor zij van alles proberen te regelen als een voorbeeld voor de hele State. 

Een aantal LGA's zijn zeer rural, daar is werkelijk niks, geen stroom, geen huizen, geen water, geen winkels..... niks. En Kaiama is daar een van. Omdat de voorzieningen zo slecht zijn hebben ze een groot probleem om leerkrachten daar te laten lesgeven. om dat te stimuleren bouwen ze teachershouses naast de scholen om het werken in deze rural gebieden te stimuleren. Om te zien hoever het project daar is gevorderd zijn we met 7 andere collega's afgereisd naar Kaiama LGA. Het was eerder een 5 uur durende achtbaan, dan een tripje over de weg. 

 

De weg naar dit gebied is zo ongelooflijk slecht dat wij meerdere malen onze nieren door elkaar voelde schudden. Het stuk is denk ik 50 km in totaal is maar we deden er dus 5 uur heen en 5 uur terug over....... Het kleine hotel waar we in verbleven was prima, geen stroom en water, maar een bed en wc, dus wij blij. We hebben de school bezocht, mooi gebouw met twee lokalen. Door de hulp van ESSPIN en de faciliteiten die er nu zijn is de school enorm gegroeid waardoor ze nu bijna 100 kinderen in twee lokalen huisvesten. 

De gemeenschap probeert nu zelfstandig om extra lokalen bij te bouwen. In het teachershouse wonen nu 4 leerkrachten die overdag de kinderen en s avonds de ouders onderwijzen. Een super geslaagd project!! Maar het is wel erg erg erg afgelegen allemaal, waardoor ik me goed voor kan stellen welke bezwaren het voor aankomend leerkrachten heeft om daar te gaan werken. Er staan dan wel huisvesting tegenover, maar extra vergoeding is er bv niet. Ik heb dan ook diep respect voor deze jonge mensen. In de toekomst hopen we nog een keer terug te gaan en misschien wat meer scholen in deze LGA te bezoeken.

Al met al gaat het dus steeds beter hier, we maken van alles mee en vinden onze draai steeds beter!!! 


     

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

We wonen nu een week in Ilorin, Kwara State. Elke dag leren we weer een beetje meer kennen van onze nieuwe woonomgeving! We weten onze weg naar de shops en markt kraampjes steeds beter te vinden en hebben al zo onze vaste aankopen. Ons huis staat in een rustige wijk en dat is wel lekker na een drukke dag met werk en drukte in een stad van meer dan 1,5 miljoen inwoners. Het huis heeft 2 verdiepingen en de bovenste verdieping wordt bewoond door Paul (ook Nederlander) en Rachel (Canadese). Wij wonen op de beneden verdieping, een ruime etage met twee slaapkamers met elk eigen badkamer, een grote woonkamer en een grote keuken. ook de tuin is erg ruim en gezellig.

                                  

Vorige week zijn we opgevangen op kantoor van ESSPIN door Phillip, hij begeleidt het SSIT waar wij onderdeel van gaan uitmaken. Het is ons nog niet helemaal duidelijk wat wij gaan doen, maar iedereen verzekerd ons dat dat vanzelf wel komt, en dat we met onze kennis meer dan welkom zijn dus daar vertrouwen we dan maar op. De afgelopen dagen hebben we rustig aan gedaan en hebben ook al verschillende scholen bezocht. Het is erg leuk om zo een beter beeld te krijgen van de scholen in Kwara State. Ook zijn we op bezoek geweest bij 2 workshops die gegeven werden door de SSIT leden. Zij trainen leerkrachten en schoolbegeleiders naar beter onderwijs. Het was interessant om ze bezig te zien en mee te kijken hoe het gaat. De workshops gaan wel heel anders als bij ons, het wordt gegeven op de scholen zelf in de kleine lokaaltjes op meubilair van de kinderen met weinig middelen en de vrouwelijke leerkrachten nemen hun kinderen gewoon mee!! Wel een leuke manier van werken dachten wij!!

  

 

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Om iedereen een klein beetje een idee te geven van onze nu nog zeer luxe omgeving in het Guesthouse van Esspin hier wat foto's. Binnekort maken we kennis met onze baas bij Esspin en dan zullen we ook afreizen naar Ilorin waar we gaan wonen. Uiteraard volgt er dan een langere update over onze ervaring in onze nieuwe woonplaats.

                     

             Het guesthouse                                Ons eerste salaris                              Nigerian cab

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Na een onrustige vlucht en een vreemde eerste dag (waar zijn we toch beland) hebben we 2 leuke dagen bij het VSO kantoor gehad. Ook hebben we kennis gemaakt met wat andere volunteers, dat was erg fijn, zij konden ons wat meer op weg helpen met van alles in en rond Abuja. Zoals bv het kopen van een Nigeriaanse SIM kaart. Wat een vreemde manier van aanvragen........veel formulieren invullen, foto laten maken en vinger afdrukken registreren. We hebben ons laten vertellen dat dit telefoonnummer nu voor altijd aan onze identiteit is verbonden en niemand anders er ooit gebruik van kan maken.....bijzonder toch?

Abuja is een redelijk Europeese stad waardoor alles erg druk en vooral duur is. Voor de overgang is het wel fijn om nog wat westerse producten te kunnen kopen als we daar behoefte aan hebben maar we kijken ook erg uit naar de verhuizing naar onze eigen woonplek. We horen veel lovende woorden over de plaats en het huis waar we gaan wonen, dus we zijn zeer benieuwd.

Deze week maken we nog kennis met onze werkgever van ESSPIN, ook zal dan onze werkopdracht wat duidelijker worden.

Als het goed is vertrekken we in het weekend van 8/9 september naar Ilorin. Wanneer het weer mogelijk is volgt er natuurlijk een update!!!

 

Pagina 2 van 5

<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 Volgende > Einde >>