Geschreven door Miranda Moolenaar

Het is alweer even geleden dat we een stukje op de site hebben geplaatst. Deels had dat te maken met de drukte die de laatste maanden in beslag namen tijdens onze VSO placement, deels had het ook te maken met de onzekerheid die alles met zich mee bracht op werk gebied. Zoals we al eerder hadden aangegeven zouden we graag betrokken blijven bij het werk van ESSPIN. We hebben beide het gevoel dat we nog niet klaar zijn met onze bijdrage aan het programma in Nigeria.

In onze laatste post hebben we al aangegeven hoe het zal gaan voor het werk. Op dit moment zijn we in Nigeria om te werken aan ons eerste contract. We hebben voor deze eerste keer een contract voor 18 werkdagen (3 weken) gekregen. Na een gesprek in Nigeria met onze leidinggevenden is naar voren gekomen dat we in november wederom terug zullen gaan voor een contract. Dit zal waarschijnlijk een langere (5-6 weken) periode zijn. In het nieuwe jaar zullen nog 3 of 4 contracten volgen!!

Onze opdrachten zijn wel erg verschillend, waardoor we elkaar helaas maar weinig zien tijdens deze werkweken. Gelukkig zijn we daarna in Nederland weer samen en hebben we genoeg tijd om samen door te brengen. We hebben dan ook tijd om op vakantie te gaan en natuurlijk tijd door te brengen met familie en vrienden.

Ik zal me meer bezig gaan houden met de training voor leerkrachten en schoolbegeleiders. Dit zal gaan over het lesgeven in het algemeen, het aanspreken van de leerlingen op hun niveau, het uitleggen van opdrachten op verschillende manier en de kennis die leerkrachten nodig hebben om lees en reken onderwijs te geven. Ik begeleid op dit moment een team van 6 mensen die binnen ESSPIN belast zijn met het ontwikkelen van trainingen en richtlijnen voor het verbeteren van het onderwijs. We kijken naar wat er aangeboden met worden in de scholen en op welke manier we de leerkrachten kunnen ondersteunen met training en begeleiding in hun school en klas. We doen schoolbezoeken, oefenen de eigen vaardigheden van het team en proberen op die manier hun eigen ervaring en kennis uit te breiden. De kennis van lees en reken onderwijs van de mensen binnen mijn team is redelijk goed. Het toepassen van verschillende methodes en het aanleren van de vaardigheden aan de kinderen is voor veel Nigerianen een grote uitdaging.

Stefan zal meer werken op het organisatorische niveau. Hij heeft regelmatig afspraken met mensen in de verschillende staten die gaan over budget verdeling en onderwijs verbetering. Hierbij worden systemen om het onderwijs te verbeteren bekeken en aangepast waar nodig. Ook komen er vanuit ESSPIN altijd nieuwe suggesties, die eerste bedacht moeten worden en daarna in overleg met de staten kan worden ingepast in wat er al gebruikt wordt. Aangezien elke staat zijn eigen ideeën en plannen heeft, is elk gesprek in elke staat weer anders en is Stefan betrokken bij het opzetten van verschillende systemen die allemaal bijdragen aan een gezamenlijk doel; het verbeteren van het basisonderwijs in 6 staten in Nigeria.

Uiteindelijk komt het werk dat we afzonderlijk uitvoeren bij elkaar. Stefan zorgt ervoor dat alle mensen in de staat klaar zijn om trainingen te bekostigen, organiseren en uitvoeren. Ik zorg er met mijn team voor dat er in elke staat voldoende mensen zijn opgeleid om deze trainingen uit te voeren voor de leerkrachten.

De consultancy wereld is vergelijkbaar met bv een carrière als model of acteur. Als je een naam hebt opgebouwd en mensen hebben ervaren wat voor werk je kan doen en waar je sterkte punten liggen dan wordt je gevraagd voor andere opdrachten. De komende 2 jaar willen wij dus investeren in het opbouwen van een naam. We hopen daardoor mensen te ontmoeten die ons verder kunnen helpen in een baan die misschien wat meer zekerheid bied. We zien onszelf dus zeker nog een langdurige baan aannemen in een ander land dan Nigeria om op die manier te werken aan een soort gelijk project als deze. Dit zal dan natuurlijk op betaalde basis zijn wat ervoor zorgt dat we in een leuk huis kunnen wonen en  voldoende mogelijkheden hebben om regelmatig naar Nederland te reizen.

 

Tot die tijd dromen wij lekker verder en wie weet……….komt deze wens ooit uit!!!

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

En toen waren er ineens nog maar 6 weken over.........

Dit waren er natuurlijk nog 11 in onze planning maar helaas kwam er het een en ander tussen (geen blinde darm gelukkig maar wel een verzwakte lever en een verstoord darmsysteem). Na de nodige rust, gezond eten in Nederland en wat ondersteunende supplementen, zijn we nu weer op de goede weg! Ik voel me elke dag beter en merk ook dat ik met werken weer wat meer aankan dan 2 maanden geleden!!! Positief dus!!!

Weer terug in Nigeria komt ineens het besef dat we nog maar een aantal weken te gaan hebben. Enkele weken?????? Whaaaaa, we hebben nog zoveel dingen te doen, af te ronden en uit te delen!!! Mensen beginnen over afscheidsfeestjes, "je mag niet weggaan" kreten etc.

De komende weken zullen we dan ook druk zijn met het bezoeken van scholen voor de stichting, we zullen Foetsie pakketjes brengen naar 14 scholen en een speelplaats aanleggen bij 11 andere scholen. Ook hebben we voor 5 speciale scholen nog leskisten ontworpen en geproduceerd en die gaan we ook nog uitdelen. In de afgelopen 2 jaar hebben een aantal scholen een speciaal plekje gekregen in ons hart en die willen we graag belonen met een mooi cadeau.

Daarnaast hebben we natuurlijk ook voor ESSPIN nog wel het een en ander te doen. We zijn bezig met het afronden van de lesplannen, schrijven van trainingen over inclusive education, en het afronden van onze rapportages voor VSO. De trainingen zullen we ook nog gaan geven aan de SSIT, als hier voldoende tijd voor is. Daarnaast is er nog het tweede filmproject in Lagos, de begeleiding aan de special needs scholen en de begeleiding in andere staten die doorloopt!

Natuurlijk zouden we hier met de hoeveelheid werk nog wel 2 jaar kunnen blijven maar helaas zit dat er niet in. We hebben besloten het werk te blijven doen maar wel in een andere vorm. De ervaring is en blijft er een om nooit te vergeten, en spijt zullen we er dan ook nooit van hebben, maar het leven in een land als Nigeria brengt op de lange termijn toch vormen van gemis met zich mee.
We gaan de komende periode  werken op contract basis. Dit betekent dat we allebei in NL zullen zijn voor ongeveer 6 weken, daarna werken we dan ongeveer 6 weken in Nigeria. Het werk dat we gaan doen zal vergelijkbaar zijn met wat we nu doen, alleen gerichter op een bepaald project. Het is de bedoeling dat we in een jaar ongeveer 4-5 keer naar Nigeria gaan voor zo'n periode. Gelukkig hebben we al woonruimte kunnen vinden in Dordrecht, dus als we straks terug komen hebben we een eigen plek voor als we in Nederland zijn.

In de tijd dat we thuis zijn hebben we dan tijd om andere dingen op te pakken. Stefan zal waarschijnlijk weer het een en ander oppakken op de ijsbaan en mij lijkt het leuk om weer wat meer creatief bezig te kunnen zijn en lekker te sporten! Hoe het ons allemaal gaat bevallen weten we nu nog niet, maar voor ons voelt het als 2 leuke werelden in een. Het werk in Nigeria, wat we erg leuk en interessant vinden en daarnaast de luxe, familie en vrienden in Nederland. Het beste van 2 werelden zeg maar!!!

Rest ons nog een belangrijk ding de komende weken: Genieten, genieten en genieten!!!!!!

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Het is alweer een tijdje geleden dat er een artikel is verschenen op onze website, en hoe makkelijk het excuus misschien ook klinkt, er is maar 1 reden voor…….druk druk druk!!! In de laatste paar maanden hebben we zo ongelooflijk veel, vooral heel leuk, werk mogen doen dat er weinig tijd over was voor andere dingen.

Natuurlijk hebben we het ook met alle projecten van FOETSIE erg druk gehad en zitten er vele mooie dingen aan te komen waarvan we iedereen natuurlijk op de hoogte brengen zodra dat mogelijk en interessant is.

Maar voor wie het ook interessant vindt om te lezen wat ons de afgelopen maanden op werkgebied heeft bezig gehouden, hier een korte update van de programma’s waar we aan hebben gewerkt!

 

Filmproject in Kano State

Vanaf december heb ik samen met twee Nigeriaanse collega’s aan een film gewerkt. Deze film gaat helpen bij het geven van trainingen over goed en effectief lesgeven aan klassen in Kano State. Ter voorbereiding ben ik eerst een week in Kano geweest om met de leerkrachten de voorbeeldlessen te bespreken en te oefenen. Ik heb verschillende observaties gedaan en wat veranderingen in de manier van lesgeven aangebracht, zodat het de week erna tijdens het filmen er precies zo uit zou zien zoals we graag willen. Dit was belangrijk voor de film aangezien we de film willen gebruiken als voorbeeld voor andere leerkrachten tijdens bv een training of een begeleidingsbezoek of -gesprek.

De film werd opgenomen door een professioneel camerateam, de twee klassen (groep 3) die we hebben gebruikt voor het filmen werden compleet ingericht voor een goede opname. Dit betekende vier verschillende cameramannen en een geluidsman in de klas en een legertje mensen buiten de klas die er allemaal bij betrokken waren.

De twee scholen die we hebben gebruikt waren compleet verschillend. Eén klas had wel tafeltjes en banken en de leerlingen begrepen een beetje Engels. In de andere school was helemaal geen meubilair en de leerlingen hadden veel moeite om Engels te begrijpen. Ook de leerkracht van deze school vond het lastig om Engels te begrijpen en ook te spreken, wat het begeleiden natuurlijk een stuk moeilijker maakte. Regelmatig als ik het filmen stillegde voor een aanwijzing of aanpassing was er iemand nodig van de filmcrew om te vertalen, anders werd het niet begrepen door de leerkracht.

Het was heel leuk om dit project vanaf het begin (uitkiezen van de lessen, plannen van de begeleiding, de introductie met leerkrachten) tot aan het einde (editing van de film, nalopen of alles wat is gefilmd ook op de video te zien is) mee te maken. Het heeft mij geholpen om beter te begrijpen hoe een project als dit tot stand komt.

En alhoewel ik natuurlijk niet te zien ben in de film ben ik zeker erg trots op het resultaat, want ik weet nu al dat het zeer veel leerkrachten zal helpen om betere lessen te geven aan de leerlingen.

                    

Begeleiding van verschillende State Specialists

Het ESSPIN programma werkt in 6 verschillende staten. In elke staat werkt een team van ongeveer 15 à 20 mensen aan de verbetering van de scholen in die staat door middel van verschillende activiteiten. Deze activiteiten variëren van training geven tot policy schrijven en samenwerking met de lokale overheid om te werken aan een duurzame overname van het programma door de overheid.

Wij werken onder meer aan het stukje training voor leerkrachten en het verbeteren van de  onderwijskwaliteit in de scholen. In elke staat werkt 1 specifiek persoon aan deze taak (natuurlijk in samenwerking met veel lokale mensen zoals de eerder uitgelegde SSIT). Philip is daarin onze collega en we hebben vanaf het eerste moment dat we in Kwara zijn aangekomen een goede band met hem opgebouwd en werken dan ook goed en leuk samen met hem. De laatste paar maanden hebben zich in de andere ESSPIN staten veel wisselingen in personeel voorgedaan. Sommige mensen zijn naar een andere positie gegaan of hebben een baan aangenomen bij een ander programma. Hierdoor zijn deze posities overgenomen door nieuwe mensen. Stefan en ik zijn hiervoor allebei naar een aantal andere staten geweest om met deze nieuwe mensen te kijken naar de rol van “Education Specialist” en ze op weg te helpen met hun nieuwe taak.

Naast de begeleiding van de nieuwe specialisten is ons namens het hoofdkantoor in Abuja ook gevraagd om een algemeen rapport te schrijven. Dit om te zien hoe de programma’s in de andere staten zijn geïmplementeerd en welke vorm van training en support er nog meer nodig is om het systeem sterker en meer duurzaam te maken.

Voor ons allebei was dit ook een mogelijkheid om de verschillende staten te leren kennen en op die manier meer kennis op te doen over de werking van de andere kantoren. Natuurlijk ging dit in de ene staat makkelijker dan in de andere staat, afhankelijk van de persoonlijkheid van de nieuwe persoon en de situatie in de staat. Er is een zeer groot verschil in medewerking tussen de 6 ESSPIN staten. In Nigeria zijn 36 staten met elk een eigen mini-regering die eigenlijk alles op hun eigen manier kunnen invoeren in hun staat. Dit zorgt ervoor dat er bv in de ene staat maar 15% (niemand weet officieel waar de andere 85% is gebleven, maar onofficieel is het wel erg opvallend dat er ineens veel nieuwe huizen gebouwd worden voor een aantal voorzitters in de onderwijsorganisaties. Iedereen weet eigenlijk wel waar dat van betaald wordt, maar dit wordt nooit gepubliceerd en dat heeft weer alles te maken met de politieke situatie in een aantal staten) van het totaal beschikbare bedrag vanuit de nationale regering voor “School Improvement” beschikbaar gesteld wordt door de staat en in een andere staat is dit de volledige 100 % + nog een extra bedrag voor extra activiteiten. Dit zorgt er dus ook voor dat er een groot verschil in resultaten is in de staten. Het was goed om te zien wat deze verschillen zijn. We hebben hierover een rapport kunnen schrijven, dat nu gebruikt wordt om de trainingen en begeleiding te plannen voor de komende 2 jaar bij  ESSPIN. Dat geeft toch wel een heel goed gevoel en zeker een gevoel van voldoening, dat je deel hebt mogen uitmaken van een programma dat ervoor zorgt dat het onderwijs zal verbeteren in meer dan 12.000 scholen. Om een vergelijking met Nederland te maken:  in Nederland zijn in totaal niet meer dan 7000 basisscholen.

 

The Lifeplayer als ondersteunend materiaal in de klas

Tijdens een van mijn opdrachten in Jigawa State (in het noorden van Nigeria) heb ik training en begeleiding in hun klas gegeven aan een groep leerkrachten die gebruik maken van de Lifeplayer. Dit is een soort MP3 speler / radio die werkt op zonne- energie en een normale batterij. Het apparaat is ontwikkeld om de Engelse taal te verbeteren voor leerlingen en leerkrachten. Op het apparaat staan allerlei liedjes, verhaaltjes en andere informatie die de leerkracht kan gebruiken tijdens de lessen. De meeste liedjes corresponderen met de liedjes en verhaaltjes die gebruikt worden in de lesplannen die de leerkrachten gebruiken in de scholen. Er zit ook een opneemfunctie op het apparaat en  de leerkrachten zijn getraind om deze functie te gebruiken met de leerlingen tijdens hun les. Op die manier kunnen de leerlingen hun eigen inbreng terughoren op de MP3 speler. In 2 ESSPIN staten zijn deze apparaten uitgedeeld in 300 scholen per staat. De implementatie hiervan is echter nog een grote uitdaging omdat veel leerkrachten het lastig vinden om de inhoud van de Lifeplayer te combineren met hun normale lessen. Tijdens mijn 2 x 3 daagse bezoek (helaas is langer aaneengesloten verblijven in de noordelijke staten niet toegestaan vanwege veiligheidsrisico’s) heb ik een dagdeel training gegeven aan een groep van 30 leerkrachten. We hebben  gekeken naar de problemen waar de leerkrachten tegen aan lopen en samen gezocht naar geschikte oplossingen. De dagen die volgden heb ik gebruikt om in de scholen te kijken hoe de leerkrachten de Lifeplayer gebruiken en samen met 2 SSITs hebben we feedback gegeven over hun lessen en tips gegeven over het gebruik.

Het was een zeer leuk project om aan te werken, mede omdat het mij de kans gaf om veel scholen in een andere staat te bezoeken en zo naast het kijken naar het gebruik van de Lifeplayer ook te kijken naar de andere aspecten van het lesgeven in de scholen. Zeer leerzaam voor het plannen van de trainingen en de begeleiding in de toekomst.

      

Inclusive Education in Kwara State

Eindelijk is het dan zover en is ook ESSPIN bereid om begeleiding te gaan geven aan de Special Needs scholen in Kwara. De komende maanden gaan Stefan en ik samen aan een voor ons bijzonder project werken. We mogen verschillende bezoeken gaan brengen aan de speciaal onderwijsscholen in de staat en kijken welke training en begeleiding ze nodig hebben. Uiteraard was onze placement bij ESSPIN niet om te werken aan speciaal onderwijs maar uiteraard blijft dit wel onze grootste interesse. Het wordt dus een zeer interessante periode voor ons.

Naast dit gespecialiseerde programma gaan we ook trainingen schrijven en geven aan de SSIT waarbij gekeken wordt naar het versterken van de kennis over verschillende technieken die te maken hebben met het betrekken van verschillende doelgroepen kinderen in de reguliere scholen. In Kwara State zijn helaas maar 2 speciale scholen en die liggen niet voor iedereen even gunstig. Op de overige 1500 scholen zitten dus regelmatig leerlingen met een achterstand of handicap. De komende periode gaan we werken aan een trainingsprogramma dar ervoor zal zorgen dat leerkrachten uiteindelijk meer kennis hebben over het lesgeven aan deze verschillende groepen leerlingen. Op dit moment geven veel leerkrachten les aan hun klas als 1 groep, alle kinderen krijgen op dezelfde manier uitleg en krijgen vervolgens dezelfde lesstof om te maken. Leerkrachten vinden het lastig te kijken naar een kind als individu en daarop zijn of haar methode aan te passen.

Een hele uitdagende  en interessante periode voor ons, die ook al hebben we het superleuk,  ons ook laat nadenken over………

 

Onze toekomst

2 jaar Nigeria via VSO bij ESSPIN zitten er bijna op. Langzaamaan beginnen we te kijken naar de periode na juli  2014. Vooral vanuit Nederland komen regelmatig de vragen; wanneer komen jullie weer terug? Blijven jullie dan in NL? Wat gaan jullie nu doen? Ga je weer voor de klas?

Vragen die wij de afgelopen maanden gewoon voor ons uit zijn blijven schuiven, maar nu er nog minder dan 4 maanden te gaan zijn, wordt het toch tijd er serieus over na te denken.

ESSPIN heeft al meerdere malen laten vallen dat ze na onze placement graag gebruik willen maken van ons als “international consultant”. Dit houdt in dat je werkt op contractbasis en meerdere malen per jaar gevraagd wordt voor een bepaalde periode naar Nigeria te komen om aan een specifiek project te werken. Natuurlijk spreekt ons dit enorm aan, we hebben allebei het gevoel dat we nog lang niet klaar zijn met het werk. Het heeft ons best een tijd gekost om alles goed te begrijpen en te weten hoe dingen zullen gaan of hoe je dingen het beste kunt aanpakken. Maar aan de andere kant kijken we er ook allebei naar uit om weer wat tijd door te brengen in Nederland. Op zich een ideale combinatie, op deze manier zijn we regelmatig in Nederland om onze sociale contacten weer op te pakken, te genieten van het gemak van een westerse samenleving en het koele aangename klimaat ;-) en  daarnaast kunnen we het werk wat we op dit moment leuk vinden om te doen blijven voortzetten. Een ander voordeel voor ons zijn de projecten van FOETSIE: op deze manier zijn we nog regelmatig in Nigeria en kunnen we zien hoe de verschillende projecten verlopen en wie weet kunnen we op die manier sommige projecten zelfs verder uitbreiden.

De komende weken zullen we proberen uit te zoeken,hoe we dit het beste kunnen aanpakken, in welke vorm en op welke manier dit het meest gunstig is voor ons. Want hoewel we het werk erg leuk vinden, wordt het na 2 jaar te hebben gewerkt als vrijwilligers ook wel weer tijd om wat geld te gaan verdienen.

 

Mochten we een definitieve beslissing hebben genomen,  dan horen jullie het natuurlijk van ons!

 
Geschreven door Miranda Moolenaar

Geluk en verdriet…….
……liggen helaas dicht bij elkaar. De afgelopen maanden hebben we dat beide mogen meemaken, wat voor ons resulteerde in periodes van blijdschap, ongeloof en verdriet.

Natuurlijk zijn de momenten van geluk er om mee te mogen genieten in bv een huwelijk of de geboorte van een kleintje. Zoals de geboorte van kleine Lateef, de vijfde zoon van onze collega Sheriff (een van de SSIT leden). Ik mocht meteen de volgende dag komen kijken naar het kleine wondertje en wat doe je als Nederlandse bij de geboorte van een baby…..je neemt een cadeautje mee. Natuurlijk is dat iets nieuws voor Nigerianen, maar ze waarderen het zeer!! Ik had een mutsje voor hem gehaakt, met bijpassende schoentjes. Aangezien baby’s in Nigeria stukken kleiner zijn dan in Nederland moet hij eerst wat meer groeien voor hij het ook daadwerkelijk past.

Rechts een foto van mij en kleine Lateef, een dag na de geboorte. 

Helaas zijn er ook de momenten van verdriet. Dat zijn enerzijds van die moeilijke momenten waarbij je het liefst meteen terug naar Nederland vliegt om je vrienden bij te kunnen staan en anderzijds momenten van absoluut ongeloof omdat het nooit zover had hoeven komen als………Nigeria beter ontwikkeld zou zijn.

De meeste van onze fieldtrips maakten we (samen of om de beurt) met Alatise, onze vaste driver vanuit de SSIT en ESSPIN. Elk school bezoek en elk bezoek naar de LGEA’s was hij erbij om te zorgen dat wij op tijd waren. Elke school, in elke uithoek van Kwara State wist hij te vinden. Hadden we iets nodig of moest er iets gekocht worden, Alatise was altijd degene die ons hielp. Het afgelopen jaar hebben wij beide, maar vooral Stefan een goede band met hem opgebouwd. Helaas zal er nooit meer een fieldtrip met hem samen komen…….. Op maandag 7 oktober is hij tijdens zijn werk in een van de LGEA overleden na kortstondige ziekte. De daadwerkelijke toedracht van zijn overlijden zullen we nooit te weten komen.

 

Wij zullen hem missen en nooit vergeten wat hij voor ons heeft betekend gedurende ons eerste jaar in Nigeria. Geen fieldtrip zal ooit meer hetzelfde zijn………..

 
Geschreven door Stefan de Gruiter

Vervoer in Nigeria…. (met excuses aan België)

Laat ik beginnen met mijn excuses aan te bieden aan België. Jarenlang heb ik de Belgische wegen vervloekt en heb ik  beweerd dat ze in België de slechtste wegen ter wereld hebben. Naar het blijkt zat ik er al die tijd verschrikkelijk naast: België heeft prachtige wegen, kilometers prachtig asfalt met hier en daar een hobbeltje of een kuiltje, maar die vallen eigenlijk niet eens meer op. België heeft een geweldig wegennet en ook de weg bewijzering is uitstekend! Dat er soms een aanwijzing na het kruispunt staat neem ik voortaan voor lief. Daarom bij deze: België, sorry voor het belachelijk maken van uw prachtige, uitgebreide, asfaltgladde en gedetailleerde wegennet!

Voor iedereen die nu denkt “huh, is ie gek geworden daar in Nigeria?”, de uitleg:

In Nigeria maken wij op een aantal verschillenden manieren deel uit van het verkeer. Vaak met succes en zonder problemen, maar soms kan het ook even tegen vallen.

De ESSPIN manier (heeft geen invloed op mijn België denken)

Iedere  ochtend worden wij netjes opgehaald en na het werk worden we ook weer veilig door de driver voor de deur afgezet. Ook het vervoer van het ene kantoor naar het andere kantoor, of naar een schoolbezoek, wordt verzorgd en we hoeven dan ook alleen maar in te stappen en de driver slalomt ons tussen de chaos door naar de plaats van bestemming. Soms, als we voor ESSPIN naar een andere staat moeten gaan, worden er zelfs vliegtickets geregeld. Goede deal zou ik zeggen.

De VSO’er in het weekend manier (heeft ook geen invloed op mijn België denken)

In het weekend hebben wij geen beschikking over een auto met driver en dat is helemaal niet erg. Eigenlijk vinden we het  wel lekker om even een “gewone burger” te zijn en op deze momenten maken wij, net als alle andere mensen, gebruik van taxi’s, tuktuk’s en okada’s (motortaxi’s). Voor 50 naira, zo’n 25 eurocent, heb je een plekje in een shared taxi (die je deelt met 4 man op de achterbank en 2 personen voorin naast de bestuurder). Deze rijdt een vaste route en als je in de buurt van je bestemming bent, stap je uit. Tuktuk is hetzelfde principe, maar die kan zich wat makkelijker door het verkeer wringen. Voor hetzelfde bedrag of iets meer (ligt er aan hoe ver je moet) heb je ook een plaatsje achterop de okada en die zet je precies af waar je wezen moet. Ook geen probleem allemaal. Het zijn korte stukjes en het is eigenlijk best leuk om op deze manier door de stad te reizen.

Bij Stefan achterop de okada, de motor/ brommer model opgevoerde zundap (weinig invloed op mijn België denken)

Dit is nog een relatief nieuwe manier van vervoer voor ons, maar het begint wel te wennen. Het enige probleem is dat ik pas sinds kort een nummerplaat en rijbewijs heb gekocht. De reden dat het een probleem was, is de Road Safety Police. Deze soort van opgewaardeerde stadswachten controleren op het dragen van de gordels in de auto en het dragen van een helm op de okada en het hebben van een nummerplaat en de juiste papieren. Je raadt het al…. Natuurlijk zijn deze twee witte mensen op een superrustige zondagmorgen even snel op de motor, zonder nummerplaat/ rijbewijs boodschappen gaan doen en… aangehouden door Road Safety. Dat het allemaal echt niet kon, ondertussen voorbijgesjeesd door 10 okada’s zonder nummerplaat, en dat ze dus mijn okada in beslag moesten nemen. Nou, dat was toch niet zo'n goed plan. Misschien als ze de sleutel terug zouden geven dan zouden we verder lopen. Nee, in beslag nemen en morgen de boete betalen was toch echt de enige mogelijkheid. Ook dat vonden wij niet zo’n goed plan want ja, VSO’ers hebben nu eenmaal niet zoveel geld en we doen toch echt een hoop goeds voor Nigeria tijdens onze placement. Misschien was er nu toch wel een mogelijkheid om het op een andere manier te regelen… Als we nou het geld direct aan de Road Safety Officer zouden geven, dan zou hij op het kantoor de boete betalen. Zou ons toch weer een hoop gezeur en gedoe schelen en dat wilde hij ons, als blanke medemens, toch ook weer niet aan doen. Moesten we wel even aan de andere kant van de auto het geld overhandigen, want anders konden andere mensen het zien…. 2000 Naira (10 euro) lichter, maar met okada liepen we naar het einde van de weg om om de hoek weer te starten en verder te rijden…. Nigeria…. (Inmiddels wel al een nummerplaat, papieren en rijbewijs gekocht hoor.)

De VSO’er op reis manier (België is geweldig!)

Hier beschreven de ware reden waarom ik mijn nederige excuses aan België aanbiedt.

Als VSO’er wil je natuurlijk ook wel wat van het land van je placement zien en als het even kan ook gelijk afspreken met mede VSO’ers om samen het één en ander te ondernemen. Zoals je eerder al hebt kunnen lezen zijn we in de kerstvakantie naar Lagos, Calabar, Obudu en Afi geweest en hebben we dus aardig wat kilometers afgelegd. Op de plaatsen waar we waren was het geweldig, fantastisch en erg gezellig, maar ik zal hier een kleine impressie geven van hoe de reis is verlopen.

Tijdens onze trip hebben we een flink aantal kilometers gemaakt. Alles bij elkaar (Ilorin- Lagos 293 km, Lagos- Calabar 754 km, Calabar- Obudu 364 km, Obudu- Afi 116 km, Afi- Calabar 289 km, Calabar- Lagos 754, Lagos- Ilorin 293 km) hebben we er 2863 kilometers op zitten. Tellen we er nog een aantal kilometers bij op in verband met het zigzaggen tussen de kuilen door, het omrijden in verband met drukke/ kapotte wegen en het manoeuvreren  tussen het andere verkeer door, komen we makkelijk aan de 3000 kilometer. In totaal hebben we er  65 uur over gedaan,  een gemiddelde van nog geen 50 km per uur. Op zich niet zo’n probleem, maar als je uren, zonder airco (40 graden), met z’n allen als sardientjes op elkaar zit geplakt, valt het toch wel even tegen.

Het begin viel eigenlijk best wel mee.  300 kilometer met  drie man achterin een MPV,  warm en plakkerig, maar oké. De weg naar Lagos is wat we hier tegenwoordig noemen “goed te doen- weg”.  Af en toe moet je van de weg af, omdat de weg op houdt bijvoorbeeld, of omdat er gaten zo groot als een babybadje in de weg zitten, maar over het algemeen “goed te doen”.

 

Het tweede deel werd al een stukje minder. Iets minder dan 800 kilometer over wegen die we hier tegenwoordig noemen “sommige stukken zijn goed te doen- weg”. Dat zegt eigenlijk al genoeg: sommige stukken zijn goed te doen. Maar de meeste stukken niet…. Door een optelsom van de dag na kerst vertrekken (samen met de rest van Nigeria), gaten zo groot als een badkuip, hobbels zo groot als een bankstel, een gammele bus zonder airco waarvan de buschauffeur haast heeft (maar de rest van de weggebruikers niet) en het bagageruim dat niet goed op slot kon,  was het reizen best een klein avontuur op zich. In de bus zelf was er wel voor entertainment gezorgd. De reis begon met een gezamenlijk gebed van ongeveer drie kwartier, afgewisseld met liederen en het vriendelijke verzoek aan onze lieve heer om de bus op de weg te houden en ons veilig op plaats van bestemming te krijgen (wij vonden dat je dat eigenlijk beter aan de buschauffeur kon vragen maarja…) .  Na het uitgebreide ochtendgebed, was het tijd voor de onvervalste Nollywood Marathon. (Nigeria heeft de 3e grootse film industrie van de wereld).  Het voelde een beetje alsof we 12 uur naar het eerste seizoen van Goede Tijden, Slechte Tijden hebben gekeken, uitgevoerd door je lokale buurttheater (om een indicatie van de acteerkwaliteiten te geven).)  Gelukkig is TV kijken in Nigeria een interactieve bezigheid, dus het beste vermaak in de bus waren de medepassagiers die advies gaven aan de acteurs of opmerkingen maakten wanneer er iets gebeurde in de film (acteur: “I did not kill my brother”, passagier: “are you sure?” of…. acteur: “I love you, I want to marry you”, passagier: “No, don’t do it. She’s in love with your brother”…..)  Altijd gezellig met die Nigerianen.

In Calabar zijn we na een dagje rust op zoek gegaan naar iemand die ons naar Obudu kon brengen. ’s Ochtend om 6.00 uur richting car park om te kijken wie ons mee wil nemen. Gelukkig hadden we al snel een vervoerder die ons wel mee wilde nemen, maar we moesten wel wachten tot de bus vol zat. Na een uur hadden we de bus voor 11 passagiers volgepropt met 15 passagiers en konden we de weg op. Nu was de weg van Calabar naar Obudu er eentje van het kaliber  “nou, eigenlijk liever niet”. Dit, omdat je eigenlijk liever niet op zo’n weg zit. Oké, af en toe een lekker stukje asfalt er tussen, maar dat was eigenlijk te verwaarlozen. Het was vooral hard rijden, nog harder remmen en flink uitwijken voor de kraters (inderdaad, waar zijn de putholes als je ze nodig hebt?) om daarna weer vol gas door te karren. Onderweg ook nog een lekker band, of twee… of drie…. of vier….. nee toch vijf. Dat ging ongeveer zo:

Met een te hoge snelheid door een te diepe krater en een harde knal. 10 Nigerianen die allemaal tegelijk en door elkaar “Jezus, Jezus, Jezus!” roepen. Twee lekke banden in één keer (nr. 1 en 2) Uiteraard maar één reserveband, dus de driver achterop een brommertje, met band, naar het volgende dorp (met het advies van 10 Nigerianen om een nieuwe band te kopen, want deze was wel erg versleten). Na een half uurtje kwam de driver terug met…. dezelfde band, gerepareerd: band dr op en karren maar. Na 20 minuten KNAL! Ja hoor, die band die toch iets te ver was afgesleten en waarvoor eigenlijk een nieuwe band moest worden gekocht, maar toch was gerepareerd, was nu door een volgende krater definitief naar de oude banden hemel gestuurd en dus zaten wij weer in een busje met 10 Jezus- schreeuwende Nigerianen dat hobbelend naar de zijkant werd gestuurd (nr. 3). Nu was de maat eigenlijk wel vol voor alle Nigeriaanse medereizigers en zij wilden dus niet meer het busje in. Wij (blank, spreken geen Nigeriaans) hoorden wel dat ze niet echt tevreden waren met de driver en zijn busje, maar toen we ineens in een auto moesten stappen en ze tegen ons zeiden: “we zien jullie bij het volgende dorp”, begrepen we pas dat het busje was afgekeurd en we op een andere manier verder zouden reizen. Gelukkig was ons vervangend vervoer erg gezellig: 10 man in een oude Citroën gepropt, een gat in de vloer waar de bijrijder zat en een mand gedroogde vis achter ons hoofd. Tot aan… lekke band!

Na 20 minuten was het bij deze auto dus ook raak: lekke band (nr. 4), half uur langs de kant wachten tot het gaatje was geplakt (inderdaad, in Nigeria zit er nog een binnenband in autobanden…). Na een half uurtje weer opgepropt in het wagentje en op weg naar het volgende dorp om weer herenigd te worden met onze eerste driver en de medepassagiers. Het enige probleem was dat wij niet wisten waar we er uit moesten, onze driver dat ook niet wist en we geen contact konden krijgen met onze eerste driver. Wij zijn er uit gezet bij een car park (verkeerde natuurlijk) en op zoek gegaan naar vervangend vervoer. Onderhandelen, weglopen, terug worden geroepen, weer onderhandelen, instappen en rijden maar. Deze keer in  2 uur ,zonder lekke band, naar Obudu…. dat was wel fijn. Aangekomen in Obudu moesten we wederom op zoek naar de volgende driver die ons naar de top van de berg wilde brengen. Een uurtje door de haarspeldbochten, 100 km per uur en geen straatverlichting. Maar voordat we konden beginnen aan de klim…. “My friends, I’m sorry-o. I need to go to the vulcaniser. We have a flat tire”!!! Dat was nummer 5....

Gelukkig zijn we uiteindelijk wel veilig aangekomen in Obudu en hebben we ons daar weer kunnen opladen en voorbereiden op de terugweg. Dat was natuurlijk ook weer een heel avontuur op zich, maar ik denk dat jullie ondertussen wel een beeld hebben van hoe een tripje over de Nigeriaanse wegen er uit ziet....

 

 

Pagina 1 van 5

<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 Volgende > Einde >>